ik sta NU aardappels te kopen!

Het nieuwste en hipste (tenminste zover ik weet) op het gebied van web 2.0 en user generated dinges is blijkbaar Twitter. Het is de nieuwste vorm van bloggen: microbloggen. Het idee is dat je met je mobiele telefoon een SMSje stuurt naar je Twitter-account, zodat je anytime, anywhere aan de hele wereld kan vertellen wat je op dat moment aan het doen bent.

Sinds een tijdje is het blijkbaar heel trendy om je gevoelens met de rest van de wereld te delen, en in zeker opzicht ben ik het daar ook wel mee eens. De bevolking heeft nu meer kans om zijn mening te geven dan vroeger, in de tijd dat De Media werd gecontroleerd door een select groepje dat bepaalde wat nieuwswaardig was en wat niet. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld in China en Rusland te vinden, waar het of meezingen met de regering is, of oprotten. Zelf heb ik ook een blog en ik vind het prettig om ergens m'n gedachten op te kunnen slaan en te oefenen in het duidelijk formuleren van mijn idee-en. Ook hoop ik natuurlijk dat hiermee een paar mensen vermaakt worden, zodat ik voor die 3 minuten die het kost om zo'n blogpost te lezen de dag wat leuker heb weten te maken.

Toch is Twitter een stap te ver voor mij. Het laten weten wat je aan het doen was werd natuurlijk al makkelijker toen iedereen plotseling een mobiele telefoon kreeg, maar toen waren het nog bekenden die je smste. Nu moet je blijkbaar iedereen vertellen wanneer je in de bus staat of wanneer je in de rij van de supermarkt staat of wanneer je uit de douche komt. Dat interesseert me eerlijk gezegd niet zo veel, dat lezen is een verspilling van enkele seconden van mijn dag. Dat is het niet waard.

Hoewel.. Er zijn natuurlijk ook praktische mogelijkheden voor Twitter.. Zoals bijvoorbeeld in het onderstaande Twittertje dat ik toch even heb aangemaakt!

Twitter Badge

Follow me on Twitter!

Dus.. Kan iemand even toiletpapier voor me halen?

Word jezelf.

In een afgelopen werkcollege van mijn studie communicatie- en informatiewetenschappen kwam het onderstaande filmpje langs, wat de dagen erna nog even in m'n hoofd bleef spelen. In het vrij filosofische vak worden we gestimuleerd om onder andere na te denken over wat nu echt de kern van acteren is. Maar zelfs zonder alle kennis van de literatuur in je achterhoofd kan je je natuurlijk afvragen: is dit acteren, of gewoon gekke bekken trekken?



Dit soort filmpjes vragen er gewoon om om een persiflage van te maken.

Ik ben niet links, ik ben niet rechts..

De politie is boos. Onze trouwe dienders willen meer geld van de overheid met een loonsverhoging van 200 euro per maand. Prima hoor, ik weet niet of politiedienders er nu wel of niet recht op hebben, ik ben tenslotte geen econoom. Wellicht is het inderdaad waar dat de politie recht heeft op die 200 euro per maand extra zodat ze eindelijk die Nintendo Wii voor hun zoontje kunnen kopen.

Daar gaat het mij ook niet om in deze blogpost, het gaat mij om de manier waarop zij dit onderwerp aan de kaak stellen waar ik het heel erg mee oneens ben. Het gesodemieter begon begin deze week, toen de politie aankondigde ontevreden te zijn met de manier van onderhandelen over de CAO en nu vastbesloten was om met acties te beginnen. Natuurlijk mag iedereen in Nederland van mij staken, buschauffeurs, NS-personeel en de melkboer.

Helaas voert de politie het staken wel uit op de ergst denkbare manier en weet in 1 stakingsactie direct alle goede wil bij de Nederlandse bevolking te vernietigen. Want waarom in godsnaam wil je staken tijdens het voetballend topweekend van dit jaar?! Het niet doorgaan van deze wedstrijden is de nachtmerrie van de 16 miljoen bondscoaches.

Nog geen week geleden liepen onze agenten nog te mekkeren dat ze balen van het verplicht uitdelen van boetes voor kleine vergrijpen zoals het niet hebben van een identiteitskaart, omdat "de mensen het respect voor ons verliezen."

Hallooooo stelletje sukkels, dus dit is de manier om weer wat respect bij de bevolking terug te winnen?!