verhaaltjes voor het slapengaan

Verhaaltje 1
Een man loopt over straat, als hij plotseling in een gat in de grond valt. De muren van het gat zijn zo steil dat hij niet omhoog kan klimmen.
Een dokter loopt voorbij, en de man roept naar hem: "hey jij! Kan je me hieruit helpen?" De dokter schrijft een recept voor hem uit en gooit het naar beneden. Vervolgens loopt de dokter verder.
Een priester loopt voorbij en de man roept: "Eerwaarde! Ik zit vast in dit gat en ik kan er niet uit! Kunt u mij helpen?" De priester schrijft een gebed voor de man en loopt verder.
Daarna loopt een vriend voorbij, de man roept: "Hey Hans! Ik ben het, ik zit hier vast! Kan je me eruit helpen?" En de vriend springt in het gat! En onze man roept: "Ben je idioot ofzo? Nu zitten we allebei vast in het gat!", waarop zijn vriend antwoordt: "Ja, maar ik heb al eerder in het gat gezeten en ik weet hoe we er weer uit kunnen komen."

Verhaaltje 2
Er was eens een man die langs de rivier woonde. Op een dag hoorde hij een verslag op de radio, waarin werd verteld dat de rivier binnenkort zou overstromen en het dorp onder zou dompelen. En dat alle inwoners zouden moeten evacueren. Maar de man zei: "ik geloof, ik bid, God houdt van me en God zal mij redden."
Het water steeg en het dorp werd overspoeld. Een man in een roeiboot kwam langs en riep: "hey, hey jij daar! De rivier gaat overstromen en het dorp wordt overspoeld, laat mij je in veiligheid brengen!" Maar de man riep terug: "ik geloof, ik bid, God houdt van me en God zal mij redden!"
Een helikopter cirkelde boven zijn hoofd. En een man met een megafoon riep: "Hey jij daar beneden! Het dorp wordt overspoeld! Laat me deze ladder gooien en je in veiligheid brengen!" Maar de man riep terug: "ik geloof, ik bid, God houdt van me en God zal mij redden!"
De man verdronk. Toen hij bij de hemelpoort van Sint Pieter stond, eiste hij een audiëntie bij God. "Heer", zei hij, "ik ben een gelovig man, ik bid, ik dacht dat U van mij hield. Waarom heeft u dit laten gebeuren?"
God antwoordde: "Ik heb je een radiobericht, een man in een roeiboot en een helikopter gestuurd. Wat doe je hier in godsnaam?"

Smeets - toonbeeld van een bon vivant

Mart Smeets werkte al bij de televisie voordat ik verwekt werd. Ik ben opgegroeid met Meneer Smeets op de televisie, een instituut. Met recht wordt hij de nestor van NOS Studio Sport genoemd. Tussen alle verslaggevers die het Nederlandse medialandschap rijk is, staat hij onbetwist fier vooraan. Ik heb mij wel eens afgevraagd waaraan dat nu precies lag. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat deze man tot een uitstervende soort mannen behoort, die een trots en eergevoel leggen in elk woord dat zij naar hun geliefde kijker communiceren. Smeets is, naast Philip Freriks, nog een van de weinigen die dit bezit.

Als Smeets op de televisie is, heeft hij vaak een net pak aan, waarbij zelfs het zakdoekje in zijn revers afgestemd is op de outfit. Ongetwijfeld doet hij dit omdat ook Smeets ijdel is, zoals de meeste mensen op de beeldbuis, maar bij hem krijg je het gevoel dat hij dit doet vanuit een soort eergevoel: je bent uitverkoren om als afgezant van de Nederlandse televisiekijker vragen te mogen stellen aan onze nationale sporthelden.

Smeets heeft een herkenbare interviewstijl, mijn ouders zullen een vraag van Smeets feilloos uit een selectie van interviewvragen weten te pikken. Smeets lijkt niet geinteresseerd in geestdodende feiten. "Huntelaar scoorde al eens eerder met links terwijl hij z'n rechterhand voor z'n mond hield" is een feit dat je eerder bij RTL Voetbal verwacht, maar nooit uit de mond van Smeets zal horen. Zijn stijl wordt gekenmerkt door zijn zoektocht naar de sporter  achter de prestatie; wat motiveert de voetballer, schaatser of wielrenner om tot zulk grote hoogte te stijgen, of wat gaat er door hem of haar heen op het moment dat de overwinning verloren gaat. Voetbal is oorlog en sport is emotie.

Bovenal is Smeets authentiek; hij heeft niet de behoefte aan een flashy decor in de studio. Neen, bij de Tour de France gaat hij midden op een dorpsplein zitten, met mooie glazen rode wijn op tafel en een gezellige groep mensen eromheen. Mensen, die ook nog sporter zijn. Kijkcijfers lijken niet belangrijk te zijn, maar het gaat om het neerzetten van een mooi programma, waarvan genoten kan worden. En als een groot gedeelte van de Nederlandse televisiekijker het ook interessant vindt en er degelijke kijkcijfers genoteerd worden, is dat mooi meegenomen. Het straalt allemaal een gevoel van welkom uit en van het Hollandse 'gezelligheid'. Maar wel met een vleugje Frans Joie de Vivre; een voorbeeld voor hoe de Nederlander zou moeten leven en een icoon van een bij de gemiddelde Nederlander reeds vervlogen gastvrijheid.

De dag dat Smeets besluit om eindelijk na al die jaren zich in zijn welverdiende pensioen te storten zal een treurige dag zijn voor de Nederlandse televisiekijker en levensgenieter.

Saving the trees!

Op de één of andere manier is dit blog toch voornamelijk een blog over de nieuwe media geworden, volledig onbewust. Maar om die lijn voort te zetten heb ik besloten om toch weer een interessante vorm van nieuwe media te behandelen in deze post.

Nu moge het bekend zijn dat het internet een onuitputtelijke bron van informatie biedt aan zijn gebruikers. Dat universiteitsdocenten op gegeven moment dit ook door zouden krijgen was natuurlijk onontkoombaar. Het is ook logisch dat docenten die een vak geven dat nieuwe-mediagerelateerd zijn hier een voortrekkersrol in vervullen. Het boek is achterhaald en readers kosten teveel; daarom zetten docenten tegenwoordig het overgrote gedeelte van hun literatuur op een integrale leeromgeving zoals WebCT (o.a. Universiteit Utrecht) of Blackboard (o.a. Hogeschool Leiden). Bij de nieuwe mediacursus die ik op het moment volg is 68% van de opgegeven artikelen een online artikel.

Prima natuurlijk, het kost de student minder omdat de reader goedkoper is, en het is ook nog eens goed voor het milieu omdat er minder bomen omgezaagd moeten worden. Al Gore blij, de natuur blij, iedereen blij.

Hoewel, praktisch iedere student is nu gedwongen om deze artikelen vervolgens toch nog uit te printen omdat artikelen lezen vanaf een fel TFT-scherm ondoenlijk is en garant staat voor een fikse hoofdpijn.

De oplossing lijkt hier te zijn! Een iLiad, een zogenaamde e-reader, laat de lezer artikelen uploaden naar het apparaat, dat net zo rustgevend voor de ogen moet zijn als een normale papieren pagina. Het enige wat mij op het moment nog tegenhoudt is de aanschafprijs: een whopping 650 euro. Maar als de prijs in de komende jaren naar beneden gaat, lijkt mij dit toch een standaardonderdeel van de studentenuitrusting worden. Eentje om in de gaten te houden dus.