Smeets - toonbeeld van een bon vivant

Mart Smeets werkte al bij de televisie voordat ik verwekt werd. Ik ben opgegroeid met Meneer Smeets op de televisie, een instituut. Met recht wordt hij de nestor van NOS Studio Sport genoemd. Tussen alle verslaggevers die het Nederlandse medialandschap rijk is, staat hij onbetwist fier vooraan. Ik heb mij wel eens afgevraagd waaraan dat nu precies lag. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat deze man tot een uitstervende soort mannen behoort, die een trots en eergevoel leggen in elk woord dat zij naar hun geliefde kijker communiceren. Smeets is, naast Philip Freriks, nog een van de weinigen die dit bezit.

Als Smeets op de televisie is, heeft hij vaak een net pak aan, waarbij zelfs het zakdoekje in zijn revers afgestemd is op de outfit. Ongetwijfeld doet hij dit omdat ook Smeets ijdel is, zoals de meeste mensen op de beeldbuis, maar bij hem krijg je het gevoel dat hij dit doet vanuit een soort eergevoel: je bent uitverkoren om als afgezant van de Nederlandse televisiekijker vragen te mogen stellen aan onze nationale sporthelden.

Smeets heeft een herkenbare interviewstijl, mijn ouders zullen een vraag van Smeets feilloos uit een selectie van interviewvragen weten te pikken. Smeets lijkt niet geinteresseerd in geestdodende feiten. "Huntelaar scoorde al eens eerder met links terwijl hij z'n rechterhand voor z'n mond hield" is een feit dat je eerder bij RTL Voetbal verwacht, maar nooit uit de mond van Smeets zal horen. Zijn stijl wordt gekenmerkt door zijn zoektocht naar de sporter  achter de prestatie; wat motiveert de voetballer, schaatser of wielrenner om tot zulk grote hoogte te stijgen, of wat gaat er door hem of haar heen op het moment dat de overwinning verloren gaat. Voetbal is oorlog en sport is emotie.

Bovenal is Smeets authentiek; hij heeft niet de behoefte aan een flashy decor in de studio. Neen, bij de Tour de France gaat hij midden op een dorpsplein zitten, met mooie glazen rode wijn op tafel en een gezellige groep mensen eromheen. Mensen, die ook nog sporter zijn. Kijkcijfers lijken niet belangrijk te zijn, maar het gaat om het neerzetten van een mooi programma, waarvan genoten kan worden. En als een groot gedeelte van de Nederlandse televisiekijker het ook interessant vindt en er degelijke kijkcijfers genoteerd worden, is dat mooi meegenomen. Het straalt allemaal een gevoel van welkom uit en van het Hollandse 'gezelligheid'. Maar wel met een vleugje Frans Joie de Vivre; een voorbeeld voor hoe de Nederlander zou moeten leven en een icoon van een bij de gemiddelde Nederlander reeds vervlogen gastvrijheid.

De dag dat Smeets besluit om eindelijk na al die jaren zich in zijn welverdiende pensioen te storten zal een treurige dag zijn voor de Nederlandse televisiekijker en levensgenieter.